บทความที่ยาวขึ้นมักมีหัวข้อย่อยช่วยแบ่งช่วง แต่การมีตัวอักษรขนาดใหญ่หลายจุดยังไม่ได้บอกว่าคนอ่านจะมองเห็นลำดับเนื้อหาตรงกันทั้งหมด บางหัวข้อดูสำคัญเท่ากันบนหน้าจอ ทั้งที่ในเรื่องจริงเป็นประเด็นย่อยของอีกส่วนหนึ่ง
คนที่ไล่ดูหน้าด้วยสายตาอาจใช้ขนาด ระยะห่าง และตำแหน่งช่วยเดาโครงสร้างได้ ส่วนคนที่นำทางด้วยรายการ heading หรือเครื่องมือช่วยอ่านต้องอาศัยโครง HTML ด้วย หากสองอย่างนี้บอกคนละเรื่อง การหาส่วนที่ต้องการก็จะยากขึ้นแม้เนื้อหายังอยู่ครบ
การวางหัวข้อจึงควรเริ่มจากความสัมพันธ์ของเนื้อหาครับ แล้วค่อยออกแบบหน้าตาให้สอดคล้องกัน เมื่อโครงเรื่องชัด การอ่านต่อเนื่องกับการข้ามไปเฉพาะประเด็นก็จะใช้แผนเดียวกันได้
ลองนึกถึงบทความที่แบ่งเป็นการเตรียมระบบ การเก็บข้อมูล และการตรวจผล หากหัวข้อบอกเพียงขั้นแรก ขั้นสอง และขั้นสาม คนที่เปิดรายการ heading อย่างเดียวจะยังไม่รู้ว่าแต่ละส่วนมีข้อมูลที่กำลังหาอยู่หรือไม่
ชื่อที่บอกคำถามหรือเนื้อหาของช่วงช่วยให้เลือกทางได้มากกว่า เช่น ตรวจสิ่งที่บันทึกก่อนเปิดหน้าสาธารณะ เพราะบอกทั้งจุดที่กำลังตรวจและความสัมพันธ์กับขั้นถัดไป โดยไม่จำเป็นต้องรวบข้อสรุปทุกอย่างไว้ในหัวข้อเดียว
เมื่ออ่านเฉพาะหัวข้อทั้งหมดตามลำดับ ควรพอมองเห็นเส้นเรื่องได้ หากหัวข้อดูเหมือนกระโดดจากติดตั้งเครื่องมือไปผลลัพธ์ทันที อาจเป็นสัญญาณว่าเนื้อหาระหว่างทางยังไม่อธิบายสิ่งที่ต้องรู้ ไม่ควรแก้ด้วยการเพิ่มชื่อหัวข้อให้ถี่ขึ้นโดยไม่มีสาระใหม่
ขณะเดียวกันไม่จำเป็นต้องตั้ง heading ให้ทุกย่อหน้า ถ้าความคิดยังพาประเด็นเดิมต่อ การใช้ย่อหน้าที่เชื่อมเหตุผลชัดอาจช่วยให้อ่านลื่นกว่า การแบ่งส่วนควรเกิดเมื่อคำถามหรือหน้าที่ของเนื้อหาเปลี่ยนจริง
Heading มีระดับให้แสดงลำดับ เช่น หัวข้อหลักของบท แล้วหัวข้อส่วนสำคัญ และหัวข้อย่อยภายในส่วนนั้น การเลือกระดับควรสะท้อนความสัมพันธ์ ไม่เลือกเพราะ CSS ของ h4 มีขนาดที่ชอบกว่าจึงข้ามลงไปใช้
WAI อธิบายให้ใช้ลำดับที่เหมาะสมและระวังการข้ามระดับขณะเปิดส่วนย่อยใหม่ ส่วนการย้อนกลับไปหัวข้อระดับสูงกว่าเมื่อจบส่วนย่อยเป็นเรื่องตามปกติ เช่น จบเนื้อหาย่อยแล้วกลับไปเริ่ม section ถัดไป ไม่ต้องไล่กลับทุกตัวเลขเป็นขั้นบันได
สิ่งที่ต้องตรวจจึงเป็นแผนของเนื้อหา ไม่ใช่นับว่าหัวข้อแต่ละบรรทัดต่างจากก่อนหน้าได้ไม่เกินหนึ่งเสมอไป และไม่ควรยืนยันว่าโครงอ่านเข้าใจจากจำนวน h1 เพียงอย่างเดียวโดยไม่ดูหน้าที่ของหน้าทั้งหน้า
ในระบบบทความ ควรกำหนดขอบเขตระหว่างชื่อเรื่องที่ layout render กับระดับที่ผู้เขียนใช้ใน Markdown เพื่อไม่ให้แต่ละต้นฉบับเริ่มระดับต่างกันเพราะไม่รู้ว่าข้างนอกเตรียม heading อะไรไว้แล้ว
หัวข้อระดับเดียวกันอาจมีขนาดต่างกันตามหน้าจอได้ ขณะที่ชื่อซึ่งเป็นหัวข้อย่อยยังคงลำดับของมันเหมือนเดิม การใช้ CSS ปรับรูปลักษณ์จึงช่วยให้ไม่ต้องเปลี่ยน tag เพื่อแก้ปัญหาพื้นที่หรือความสวยงาม
ในทางกลับกันข้อความที่ทำให้ดูใหญ่หรือหนาแต่ยังเป็น paragraph ไม่ได้กลายเป็น heading ทางโครงสร้างโดยอัตโนมัติ หากตั้งใจให้คนข้ามมาหาประเด็นนี้ผ่านรายการหัวข้อ ก็ควรใช้ markup ที่สื่อหน้าที่นั้นจริง
ข้อความเน้นภายในย่อหน้าก็ไม่จำเป็นต้องกลายเป็นหัวข้อเสมอไป ต้องดูว่ามันเปิดช่วงเนื้อหาใหม่หรือเป็นเพียงคำสำคัญในประเด็นเดิม การใช้โครงสร้างให้ตรงหน้าที่ช่วยให้ไม่สร้างรายการ heading ที่เต็มด้วยประโยคสั้นๆ จนยากต่อการนำทาง
สำหรับเนื้อหาที่คัดมาจากตัวแก้ไขภายนอก ควรตรวจผล render อีกครั้ง เพราะรูปแบบที่เห็นใน editor อาจใช้เพียง style หรือมีระดับซ้อนที่ติดมาจากเอกสารเดิม ไม่ถือว่าตอนวางแล้วหน้าตาเหมือนกันแปลว่า semantics ตรงกันแล้ว
เว็บจริงยังมี navigation, เนื้อหาหลัก, ส่วนแนะนำบทความ และ footer จึงควรใช้ region ที่เหมาะสมช่วยแยกหน้าที่ของพื้นที่เหล่านี้ ไม่ให้คนที่ต้องการเริ่มอ่านบทต้องเดินผ่านเมนูซ้ำทั้งหมดทุกครั้งโดยไม่มีทางข้าม
หัวข้อใน sidebar หรือส่วนที่คงที่ของ layout อาจมีโครงตามหน้าที่ของมัน จึงควรตรวจทั้งหน้ารวม ไม่ดูเฉพาะ fragment ของบทความแล้วสรุปว่าลำดับทั้งหมดเป็นอย่างไรหลัง render ร่วมกัน
หากมีสารบัญในบทความ ลิงก์ควรชี้ไปยังหัวข้อที่มีตัวตนจริงและอ่านชื่อได้ตรงกับส่วนปลายทาง เมื่อมี header ติดขอบบนก็ต้องตรวจว่าการข้ามทำให้หัวข้อถูกบังหรือไม่ ไม่หยุดเพียงว่าลิงก์ fragment เปลี่ยนแล้ว
ถ้าสร้างสารบัญจาก DOM อัตโนมัติ ควรกำหนดขอบเขตเฉพาะเนื้อหาบทความด้วย เพื่อไม่ดึงหัวข้อเมนูหรือส่วนท้ายเว็บมารวมเป็นประเด็นของเรื่อง และตรวจหลังโหลดส่วนที่เพิ่มภายหลังว่ารายการยังชี้ตรงกับเนื้อหาที่คนกำลังอ่านอยู่
การแก้ชื่อหัวข้ออาจกระทบ anchor ที่คนเคยแชร์ ถ้าระบบสร้าง ID จากข้อความโดยอัตโนมัติ ควรคิดเรื่องความคงที่ของจุดอ้างอิงสำหรับเนื้อหาที่ถูกใช้ต่อ ไม่เปลี่ยนชื่อแล้วทำให้ลิงก์เข้าประเด็นเดิมพาคนไปผิดตำแหน่งโดยไม่รู้ตัว
เริ่มจากอ่านชื่อเรื่องกับรายการหัวข้อโดยไม่พึ่งภาพหน้าจอเต็ม เพื่อดูว่าโครงยังพาไปหาข้อมูลได้หรือไม่ แล้วเปิดอ่านเนื้อหาจริงเพื่อเช็กว่าชื่อหัวข้อสัญญาสิ่งที่ส่วนนี้ตอบได้ตรงกัน
จากนั้นใช้ keyboard กับเครื่องมือช่วยอ่านตามสภาพแวดล้อมที่ทดสอบ ตรวจการเข้าถึงเนื้อหาหลัก การข้ามหัวข้อ และสารบัญร่วมกับการขยายหน้าจอ ผลควรบอกว่าใช้เครื่องมือใดตรวจอะไร ไม่สรุปว่ารองรับทุกคนจากการใช้ตัวตรวจอัตโนมัติเพียงรอบเดียว
เครื่องมืออัตโนมัติช่วยเห็น tag กับโครงบางส่วนได้ แต่การบอกว่าหัวข้อหนึ่งอยู่ใต้หัวข้อใดเหมาะสมกับความคิดในบทหรือไม่ ยังต้องอาศัยการอ่านเชิงเนื้อหาด้วย งานโครงสร้างกับงานเขียนจึงควรถูกตรวจร่วมกัน
หัวข้อที่ช่วยอ่านต้องบอกทั้งเนื้อหาและลำดับของมัน เมื่อใช้ระดับ heading ตามความสัมพันธ์ แยก style ออกจากความหมาย และตรวจร่วมกับ region ของหน้าจริง คนอ่านก็จะตามเรื่องหรือข้ามไปจุดที่ต้องการได้จากโครงเดียวกัน โดยไม่ต้องอาศัยการเดาจากขนาดตัวอักษรเพียงอย่างเดียว