เวลาต้องแก้รูปที่เคยใช้บนเว็บ ทางที่หยิบง่ายที่สุดมักเป็นการดาวน์โหลดรูปจากหน้าเดิมมาเปิด แล้วแก้ข้อความหรือ crop เพิ่มก่อนส่งออกอีกครั้ง ถ้าทำเพียงรอบเดียวอาจยังไม่สังเกตอะไร แต่เมื่อรูปผ่านการย่อและบีบอัดมาหลายทอด ข้อมูลที่เหลือก็ไม่ใช่ชุดเดียวกับต้นฉบับอีกแล้ว
คำถามจึงไม่ได้มีแค่ว่าจะตั้ง quality เท่าไรตอนเซฟครั้งนี้ แต่ต้องรู้ด้วยว่ากำลังเริ่มจากไฟล์รุ่นใด ถ้าใช้ฉบับที่ทำไว้เพื่อให้โหลดเบามาเป็นต้นทางของงานแก้ทุกครั้ง การเปลี่ยนเล็กน้อยก็อาจพาภาพผ่านขั้นลดรายละเอียดซ้ำโดยไม่จำเป็น
การแยก master ออกจากไฟล์เผยแพร่ช่วยจัดเส้นทางนี้ได้ครับ โดยไม่ต้องถือว่าทุกงานจำเป็นต้องส่งไฟล์ใหญ่ที่สุดให้คนอ่านเสมอไป
การบีบอัดแบบ lossy ยอมทิ้งรายละเอียดบางส่วนตามวิธีและค่าที่ใช้ เพื่อให้แทนภาพด้วยข้อมูลน้อยลง เมื่อเปิดกลับมา เราได้ภาพที่สร้างคืนจากข้อมูลที่เหลือ ไม่ใช่ข้อมูลเดิมทุกส่วนที่รอให้กู้ได้ด้วยการเลือก quality สูงขึ้นในครั้งถัดไป
หากนำภาพที่ถอดกลับมาแล้วเข้าเครื่องเข้ารหัสแบบ lossy อีกครั้ง ก็อาจเกิดความต่างเพิ่มตามเนื้อหาและการตั้งค่า ผลไม่ได้จำเป็นต้องเปลี่ยนเท่ากันทุกการเซฟหรือเห็นได้ชัดทุกรูป แต่เราไม่ควรใช้ความที่มองผ่านๆ ยังคล้ายเดิมมารับรองว่าไม่มีการสูญเสียสะสม
การคัดลอกไฟล์โดยไม่เปลี่ยน byte ต่างจากการเปิดแล้วส่งออกใหม่ การย้าย JPEG ไปอีกโฟลเดอร์จึงไม่ได้สร้าง generation loss เพียงเพราะชื่อปลายทางเปลี่ยน ต้องดูว่ามีการ decode ประมวลผลและ encode ใหม่เกิดขึ้นหรือไม่
คำว่า master ในที่นี้หมายถึงฉบับอ้างอิงสำหรับสร้างงานต่อ ซึ่งอาจเป็นไฟล์จากกล้อง ไฟล์โปรเจกต์ที่ยังมี layer หรือภาพส่งออกคุณภาพที่ตั้งใจรักษาไว้ตามลักษณะงาน ไม่ได้หมายความว่าทุกโปรเจกต์ต้องใช้รูปแบบเดียวกันทั้งหมด
ตัวอย่างภาพที่มีข้อความกับแผนภาพ หากเก็บต้นทางเป็นไฟล์ที่ยังแก้ตัวอักษรหรือองค์ประกอบได้ การแก้คำครั้งต่อไปก็ไม่ต้องลบข้อความออกจากภาพแบนแล้ววางซ้ำบนสิ่งที่บีบอัดมาแล้ว ส่วนงาน360ก็ควรรู้ว่าฉบับใดยังเชื่อมกับข้อมูล stitch และฉบับใดเป็นเพียงภาพตัวอย่างสำหรับหน้าเว็บ
จากฉบับนั้นค่อยสร้างไฟล์ใช้งานตามขนาดและรูปแบบที่ต้องส่ง การทำภาพปกกับภาพแทรกหลายขนาดควรย้อนกลับไปหาแหล่งอ้างอิงเดียวกัน แทนการเอารูปย่อเล็กที่สุดมาขยายแล้วบีบอัดเป็นรุ่นใหญ่ต่อไป
หากแปลงภาพที่ผ่าน lossy มาแล้วเป็น PNG หรือรูปแบบ lossless ขั้นนั้นอาจช่วยหลีกเลี่ยงการลดรายละเอียดแบบเดิมเพิ่มเติมตามการเข้ารหัส แต่ไม่ได้คืนเส้นหรือพื้นผิวที่ถูกทิ้งไปก่อนหน้า ไฟล์ที่ใหญ่ขึ้นจึงไม่ใช่หลักฐานว่าภาพกลับมามีรายละเอียดเท่าต้นฉบับ
WebP เองมีทั้งแบบ lossy และ lossless จึงต้องตรวจโหมดที่ใช้ ไม่อนุมานจากนามสกุลเพียงอย่างเดียว เอกสารของ Google ยังอธิบายว่าการแปลงจากแหล่ง lossy ไป lossless อาจได้ไฟล์ใหญ่ขึ้นได้ และความต่างด้านข้อมูลสีก็มีส่วนต่อผลที่เกิดขึ้น
คำว่า lossless ยังต้องอ่านในขอบเขตของสิ่งที่ encoder รับและรักษา ไม่ได้หมายความว่าไฟล์ปลายทางมี byte หรือ metadata เหมือนต้นทางทุกตำแหน่ง หากต้องการรักษาต้นฉบับตามตัวไฟล์ ก็ควรเก็บสำเนาต้นฉบับแยก ไม่ใช้การแปลงแล้วตั้งชื่อใหม่แทนโดยไม่มีการตรวจ
เครื่องมืออย่าง jpegtran รองรับการแปลงบางลักษณะผ่านข้อมูล JPEG ที่บีบอัดอยู่แล้ว ทำให้บางงานทำได้โดยไม่ผ่านการถอดเป็นภาพเต็มแล้วเข้ารหัสใหม่ แต่มีเงื่อนไขของรูปแบบและขอบเขตการทำงานที่ต้องอ่านตามคำสั่ง
จึงไม่ควรสรุปว่าการหมุนหรือ crop ในโปรแกรมใดก็เป็น lossless เหมือนกันทั้งหมด โดยเฉพาะการ crop ที่สัมพันธ์กับหน่วยภายในของ JPEG หรือการปรับขนาดซึ่งเป็นงานอีกชนิด ถ้าจะอ้างว่าทำโดยไม่สูญเสียเพิ่ม ต้องรู้เส้นทางที่เครื่องมือนั้นใช้จริง
นอกจากนี้การรักษาข้อมูลภาพกับการรักษาข้อมูลประกอบเป็นอีกประเด็น ต้องตรวจว่าผลลัพธ์ยังมี orientation โปรไฟล์สี และ metadata ที่งานต้องใช้หรือไม่ ไม่เห็นว่าการแปลงภาพผ่านแล้วก็ถือว่าข้อมูลทุกประเภทถูกเก็บตามเดิม
ก่อนส่งขึ้นเว็บควรเตรียมขนาดให้ตรงงาน แล้วเปรียบเทียบภาพส่งออกกับ master ในจุดที่มีเส้นบาง ตัวอักษร พื้นผิวและบริเวณที่เปลี่ยนสีละเอียด โดยดูที่ขนาดแสดงจริงร่วมกับการขยายตรวจ ไม่ตัดสินจากตัวเลข quality เพียงอย่างเดียว
Quality ของคนละ codec หรือคนละ encoder ไม่ได้เป็นมาตรวัดร่วมที่รับรองว่าเลขเท่ากันจะได้คุณภาพเท่ากัน ส่วนขนาดไฟล์ก็ขึ้นกับเนื้อหา จึงไม่ควรหยิบเปอร์เซ็นต์ลดขนาดจากงานอื่นมาอ้างว่าเป็นผลที่จะได้กับภาพของเราโดยยังไม่ได้ตรวจ
ถ้าระบบเว็บแปลงภาพให้อีกชั้น ควรตรวจไฟล์ที่ส่งถึง browser หลังผ่านขั้นนั้นด้วย พร้อมเก็บต้นทางและค่าที่ใช้สร้างให้ย้อนทำซ้ำได้ บทนี้ไม่มีภาพก่อนหลังจากการทดลองบีบอัดจริง จึงไม่มีคะแนนคุณภาพหรือขนาดไฟล์ที่เสนอว่าเป็นผลวัดของชุดภาพผู้ใช้
ขนาดพิกเซลกับระดับการบีบอัดเป็นคนละทางเลือกด้วย การลดขนาดจนตัวอักษรอ่านไม่ออกอาจไม่ถูกแก้ด้วยการเพิ่ม quality ภายหลัง จึงควรตัดสินขนาดให้พอสำหรับหน้าจอที่ใช้ก่อน แล้วค่อยหาสมดุลการเข้ารหัสจากข้อมูลภาพที่ยังมีอยู่
สำหรับงานที่สร้างไฟล์หลายรุ่น ควรบันทึกว่ารุ่นใดมาจาก master ฉบับไหนพร้อมค่าที่ใช้ส่งออก เมื่อเปลี่ยน encoder หรือแก้รูป เราจะสร้างฉบับใหม่ได้โดยไม่ต้องไล่เดาว่าไฟล์ชื่อ final ในโฟลเดอร์ใดคือจุดเริ่มที่ถูกต้อง
การรักษา master ช่วยให้การแก้ภาพครั้งต่อไปเริ่มจากข้อมูลที่เหมาะสม แล้วค่อยสร้างฉบับสำหรับปลายทางตามขนาดและการเข้ารหัสที่ตรวจแล้ว การเปลี่ยนเป็น lossless ภายหลังไม่ได้กู้รายละเอียดที่เสียไป และชื่อไฟล์หรือเลข quality ก็ไม่บอกคุณภาพทั้งหมด เมื่อรู้เส้นทางของแต่ละฉบับ เราจะลดการบีบอัดซ้ำที่ไม่จำเป็นโดยยังส่งภาพให้โหลดได้เหมาะกับงาน